October 1, kauuwi ko lng galing sa project sa Cebu. Excited na ako umuwi sa bahay pagkatapos ng halos isang buwang pagkakadestino. Excited na rin ako sa balak naming inuman ng aking mga pinsan. Tanghali na ng dumating ako sa bahay, kuwento dito, kuwento diyan ng mga karanasan. Umabot na ng hapon ang walang humpay kong mga kuwento. Naiinip na ako, tinext ko na ang mga pinsan ko, sabi ko, ” Inom tayo, dumating na ako!”. Umabot na ang gabi, isa lng ang nagreply. Paalis na ako ng biglang ayaw pa ako paalisin ng 3-year old brother ko. Sasama daw siya sa akin kasi akala niya ay pupunta ako sa SM. Kaya dumaan pa ako sa kabilang pinto para makatakas. Pinuntahan ko ang kuya ko na pinsan ko rin, niyaya ko siya na sunduin namin ang isa pa naming pinsan. Lahat kasi ng mga kasama niya sa bahay ay tinext ko na, tinawagan ko pa nga, lahat “cannot be reach”.
Dumating na kami sa kanila, sabi ko susunduin ko si insan kasi di ko sila makontak lahat. Nagtaka sila kasi ni isa daw sa kanila eh hindi nagpapatay ng cellphone, lahat sila may signal. Pinagpaalam ko ang pinsan ko, sabi ko na mag- inuman muna kami sa bahay. Umalis na kaming tatlo, nakasakay sa isang motorsiklo, lahat walang mga helmet. Sa daan pa lang ay nag-uusap kami kung anu ba ang gagawin namin nang biglang napagkasunduan na pumunta sa isang “videoke bar and grill”. Dumating kami sa lugar , maganda, safe, walang mga G.R.O., wholesome at may guwardiya pa. may pagkasosyal pa nga ang dating ng pinuntahan namin, Pero nag-aalala pa rin ako, sumuway ako sa bilin, sabi ko kasi sa bahay lang kami. Text na ng text ang parents ko, tinatanung kung nasaan daw kami, sinabi ko naman, kaso naiba yung lugar na dapat puntahan namin. Sabi pa nga nila na sa bahay na lang daw para kahit magpakalunod sa alak ay ayos lang. Nag-aalala sila kasi nakamotorsiklo kami.
Alas dose na ng hatinggabi, medyo may amats n ako. Nagyaya na ako, sabi ko pa nga na isa akong dalaga na may curfew, biro ko sa kanila. Sabi nila na minsan lang naman daw mangyari n magkasama kami ng ganito dahil sa mga hectic naming schedule. Pumayag na ako pero naghinay na ako ng inom. Bonding kami, daming napag-usapan, mga pangarap, mga hinanakit at napagaksunduang walng iwanan.
Alas dos na ng madaling araw, closing na sa “bar and grill” na pinuntahan namin, kaya nagpasiya na kaming umuwi. Nang nasa motor na kami, bigla pa kaming nagkasundo na mag-stroll. Tinuloy namin ang trip namin, mga nakainom, walang helmet at tatlo pa ang nakasakay. Habang nasa daan tinatandaan ko ang speed namin, 60 kph, kabado kasi ako kasi nga mga nakainom kami. Nakikita ko ang speedometer kasi ako ang nasa gitna.
Alas tres na nasa kalsada pa din kami, tuloy ang stroll namin. May madadaanan kaming nakahintong truck, may iniwasan na lubak sa daan ang pinsan ko habang papalapit sa tapat ng truck, pagkaiwas namin ay may nag overtake na tricycle sa nakahintong truck. Biglaan lahat ng mga sumunod na nangyari, sumalpok kami sa nag-overtake na tricycle, yun lang ang huling natandaan ko. Ganun pala kapag maaksidente, parang ilulutang muna ang diwa, at gigisingin ulit ito kapag split second na lang bago mangyari ang aksidente.
Tila nawalan ako ng malay ng ilang minuto. Pagmulat ng mga mata ko, ang daming tao sa paligid. Nakita ko ang kamay ko, puro dugo, wala naman akong sugat sa kamay, nagtataka ako kung saan galing ang dugo. Biglang may pumatak sa mata ko, umagos ang dugo ko sa may kilay, dun pala ang sugat ko. Naramdaman ko din na namamanhid ang kaliwang paa ko. Pinilit kong tumayo kahit sobrang sakit, inaalala ko ang mga pinsan ko. Natumba ako sa tabi ng nag-drive kong pinsan, na-shock siya, nakatihaya lang siya akala ko nga kung anu na nangyari sa kanya. Pinalo ko ang dibdib niya, natauhan bigla, pero nagulat pagtingin sa mukha ko. ” Insan, insan, insan!”, yan ang umaalingawngaw na tunog ng mga oras na iyon. Yun na din ang huling naalala ko bago ako ilagay sa stretcher, at isakay sa ambulansiya.
Nagising ako ng nasa ospital na, ang manhid kong paa, sobrang sakit na. Ako lang sa amin ang naka stretcher, si kuya naman naka wheelchair na. Halos magwala ako sa lugar ko dahil sa sobrang sakit. Turok dito, turok doon, tinahi pa ang 4cm n avulsion ko sa kilay. Tila naging tatlong piraso ang kilay ko. Si kuya naman, tinahi ang sugat malapit sa kanyang tuhod. Yung nag-drive may 2 stitches sa kilay, akin 6 stitches. Ang masakit dito at nakakakonsensiya ay nakita kong sugatan din ang mga nasalpok naming tatlong tao.
Alas sais na, text na ng text ang mga parents ko. Nagpasiya na ako na tawagan sila. dinahan dahan ko ang pagkasabi kasi high blood nga pala ang mama ko. Nung nalaman na nila, ang mama ko iyak ng iyak habang kausap ko sa telepono. Pinaalala sa akin ang mga bilin niya bago nangyari yun. Na-guilty ako, dahil sa minsang pagsuway, ang dami kong nasaktan, madaming nahirapan.
Buti na lang at binigyan ako ng pinakamaunawaing mga magulang at mga kamag-anak. Walang sisihang maririnig, lahat inaalala ang isa’t isa.
Nagkaroon ng imbestigasyon sa nangyari, gusto ko sabihin ang panig ko, kasi iba ang ang pagkakasalaysay ng nasalpok namin. Pero dahil mga nakainom kami ng gabing iyon at sa dami ng violations, no use na para magdepensa pa. Imbes na magsampa ng kaso, pumayag ang mga naapektuhan na bayaran na lang namin ang damage at pagpapagamot sa kanila. Buti na lang may awa pa rin ang Diyos.
Mahirap lang kaming magpipinsan, lalo na ako. Problema pa namin kung saan kukuha ng pera. Utang dito, utang diyan, lalo tuloy akong na-guilty. Two weeks na hindi pa rin ako nakakapasok sa trabaho, matagal pala makarecover sa aksidente, first time ko.
Pero kahit trahedya ang nangyari sa akin, marami akong natutunan at nalaman. Una, “Don’t Drink and Drive!”. isa na ako sa mga tunay na makapagpapatotoo sa simpleng statement na ito. Hindi lang dahil sa epekto nito sa sistema ng katawan, kundi dahil kapag tungkol sa aksidenteng kalye, kapag nakainom o lasing ang nagmamaneho, walang bearing ang anumang depensang statement sa imbestigasyon. Unless, nakainom o lasing din ang nakasagupa. Pangalawa, nakita ko kung gaano ka-supportive halos lahat ng mga kamag-anak ko. Meron pa, nalaman ko kung sino ang mga tunay na kaibigan ko sa oras na kailangan ko sila. Hindi naman pinansiyal ang mahalaga, ang simpleng pag-alala sapat na. Kahit sa trabaho, mabibilang lang kung sinu-sino ang mga nangamusta. Sabi nga, “False friends are like shadows, appear only when the sun shines”. Isa pa, kahit matanda na ako, kailangan ko pa rin makinig sa mga paalala ng mga magulang ko. Ginagampanan lang naman nila ang role nila bilang mga magulang.
Ito ay true story ko. Gusto kolang i-share at sana may maitulong ako kahit konti. Konting aral, konting paalala, remember dahil sa konting pagsuway ko, malaki ang naging epekto, sa akin at sa mga taong nakapaligid sa akin.
Sabi nila masuwerte pa daw kami kasi ganito lang ang nangyari sa amin. Totoo, buti walang binawian ng buhay, walang nabalian ng buto, walang naging grabe ang kalagayan. Tinanong nga ako ng isa kong kaibigan, isang tanong na napakahirap sagutin para sa akin. Sabi niya. ” Paano kung nawala ka na nung oras na iyon, sa tingin mo saan sa kabilang buhay ka mapupunta?”. Napaisip ako, hanggang ngayon iniisip ko pa rin.
